ـ این پستو تقدیم می کنم به یه عزیز، به پاس تمام محبت هاش . . .
خوب ، خوب ، نازنین من
نام تو مرا همیشه مست می کند
بــهتر از شراب ...
بــهتر از تمام شعر های ناب ...
نام تو اگرچه بــهترین سرود زندگی ست
من تو را به خلوت خدائی خیال خود
بــهترین بــهترین من خطاب می کنم
" بــهترین بــهترین مــن "
پی نوشت ها :
- خیلی سخته نوشتن برای کسی که قلم پیش پاهاش تعظیم می کنه به همین خاطر از مشیری کمک گرفتم .
- نمی دونم خطاب به اون عزیز چی بگم ، چون واژه هائی که من میشناسم شایستگی تمجیدشو ندارن .
- این وبلاگ هنوز تعطیله و این پست فقط برای قدر دانی من از اون عزیزه . اگر دعوتی نبود از روی جسارت نبود .
" تـــولــدت مــبــارک کــیــانــوش مـهـربـان "
ايـن جـا
و عـشق ...
هـماني كـه مـي گـويـند : "بـا سـوت هـيچ پـاسبـانـي تـوقف نـمي كـند "
هـماني كـه : " دو ركـعـت اسـت و وضـويش درسـت نـيايـد الا بـه اشـك "
پـاسـبـانـي نـبود ...
وضـويـش هـم درسـت بـود ...
وضـو ؟؟!
امــّا ...
نـمانـد
" راهـي بـه جـز گريز ندارم "
مـي دانـم
هنـوز در ابـتداي يـك درودم
امــّا ...
نـاگـزير بـه تـرك ...
- - - - - - - -
- گيـسوانم از نـوازش بـاران خيـس مـي شـوند . . .
- دلـم نـمي خواست ، امــّا تـعطـيلش مي كـنم . . .
- شايـد چنـد مـاه ديـگه برگردم ، البته اگه عمـري و صد البته دلـي مونده بـاشه . . .
- از همتـون مـمنونـم كـه بـا من بودين . . .
- باهاتون خـدا حـافظي نـمي كنم ، چون هـر وقـت بتـونم ميام پيشتـون . . .
- و . . . اگه جسارتي ديدين بـه بزرگواري خودتون ببخشيد . . .
- تنـها تـر از گـذشتـه ام ، آهاي تـنـهـائي ، تـنهايم بگذار . . .
- و بـه قول شهرام عـزِيـز :
رهسپـارم ، رهسپار دره اي بي آسمان ، دور از زمين ، دور از جهان شايد . . .
- اشـك در چـشمان سردم حلقه زد . . .
و شـايد آسمـان نيـز دروغ مي گوبد . . .
و روزي
پهنــاي آسمـان كه هميشه آبــي بوده ، هم
رنگ عوض مي كــند . . .
و آن روز مي فـهمي كه آسمـان نيز دورو ست . . .
و حتـي شايد ،
پشت ابـرهـاي زيبايش خنجري پنهان دارد
كسي چه مي داند ؟؟!!
بايــد منتظـر مـاند . . .
پ.ن 1 : پشت شيشه برف مي بارد . . .
پ.ن 2 : به كدامين گناه تا پرتگاه جدائي كشاندي ام ؟؟!!
پ.ن 3 : مي خواستم لرزش شاخه گلي دلم را بلرزاند . . .
پ.ن 4 : شنيدم رفته اي ولي باور نخواهم كرد . . .
پ.ن 5 : من اين جا بس دلم تنگ است و هر سازي كه مي بينم بد آهنگ است . . .
پ.ن 6 : من نترسم كه با ديگري خو كني ... تو با من چه كردي كه با او كني ؟!
پ.ن 7 : امّـــا من پر از وسوسه هاي بودنم . . .
پ.ن 8 : بگذار كه فراموش كنم . . .
پ.ن 9 : مي روم ، از دل من دست بدار ، اي اميد عبث بي حاصل !
پ.ن 10 : ايمان بياوريم به آغاز فصل سرد . . .
پ.ن 11 : بــاد آواز حزيني سر داد . . .
وقــتی تــو نیستــی
نــه هست هـای مــا چــونانـکه بـایـدنـد
و نــه بــاید هــا . . .
.
.
.
هـــــر روز بــی تــو روز مبــاداسـت . . .
( قیصر امین پور )
- - - - - - -
پ.ن : روحش شاد و یادش گرامی باد . . .
دلــم ، هوای هوائی شدن دارد
دلــم ، پر می کشد برای پر کشیدن در هوایت
چشمانــم ، روی زمین سینه خیز می روند
تـــا
...آخرین قدم های تو را برای باری دیگر بنگرنــد
و قدم ها یــم ، بی اختیاربه دنبال چشمانــم و بـر رد گام هایـت
هم چنان مــی روند و
...مـــی روند و
...مـــی روند
...دل
ضرب نامساوی می زند !!
یک پیشرفت در موسیقی ؟!
یا...
یک ابتدا
برای سکوتی همیشگی...
دست هایم کو؟
پاسخ آمد : سوختند
در کوره ی دستان عزیزت
معشوق تر از شعر سرائی هایم...
نگاه بی کرانه ی تو از چه سخن می گفت؟؟!!
از آن نوید پرواز ...
یا از گریه های شبانه ...
یا از او ...
یا از هیچ ...
صبر کن
دوست دارم یک مقام دیگر از عشق زنی
دوست دارم درس گیرم با تو خندیدن را ....
مجال من همین باشد
که پنهان عشق او ورزم
کنار و بوس و آغوشش
چه گویم ؟؟؟!!
چون ...
نخواهد شد .
و عشق
با سوت هیچ پاسبانی
توقف نمی کند ...
چشم ها در ظلمت شب خیره بر راه است
جوی می نالد که((آیا کیست دلدارش؟))
شاخه ها نجوا کنان در گوش یکدیگر:
ای دریغا... در کنارش نیست دلدارش
من با عشق آشنا شدم
و چه کسی این چنین آشنا شده است؟...
هنگامی دستم را دراز کردم که
دستی نبود
هنگامی لب به زمزمه گشودم که
مخاطبی نداشتم
و
هنگامی تشنه ی آتش شدم که
در برابرم دریا بودو دریا و دریا......!
نمی خواهی بیائی ؟ نمیایی؟ می خواهی همین جا بمانی ؟
دست مرا رها کرده ای ،مرا در پای این کوه ،در سر این راه ،تنها می گذاری؟
من بی تو چگونه بروم؟من بی تو راه رفتن نمی دانم؟ نمی توانم .
من کی بی تو یک گام برداشته ام؟ چرا مرا رها می کنی؟
مرا به خودم وا میگذاری؟
مرا به که می سپاری؟!!!
مرا...
زهره ی آن نیست
که نامت را
به زبان آرم
در تو می نگرم
و....
می میرم...
افسوس ما خوشبخت و آرامیم
افسوس ما دلتنگ و خاموشیم
خوشبخت زیرا دوست می داریم
دلتنگ زیرا عشق نفرینی است.
بنشین
زلف هایت نکند باد به یغما ببرد
و تو را با تب تزویر پریشان شکند
شاخه ی نازک دیدار من و تو این جاست
طلب آب مکن
رود این جا،شعر،دریا و الفبای چکیدن هر جا
تو فقط دستی باش که به آن شاخه نازک
آیه ای رسم کند
نکند خنده ی افسونگر باد
بزداید نم دستانت را
و بخشکد،گل وصلت،فردا
در آن هنگام
کفترها در آب شوره زاران دانه های آه چیدند
یکی خواهش کنان می خواهد از لبهای برکه
زندگی را
و دامان بلندش آب و خاک برکه را تا دوش می خندد
نگوئی؛
نگو برکه در آن هنگام سرود درد نوشیده است
نگو...
